Speciaal staal

Ultieme treksterkte
Naast meegeven leidt continue belasting tot een toename van de spanning die nodig is om het monster permanent te vervormen, zoals weergegeven in het technische spannings-rekdiagram. In dit stadium wordt het monster spannings- of werkgehard. De mate van rekverharding hangt af van de aard van de vervormde materialen, de kristalstructuur en de chemische samenstelling, die de dislocatiebeweging beïnvloeden. FCC-structuurmaterialen met een groot aantal werkende slipsystemen kunnen gemakkelijk wegglijden en een hoge dichtheid aan dislocaties creëren. Het in de war raken van deze dislocaties vereist een hogere spanning om het monster uniform en plastisch te vervormen, wat resulteert in verharding door spanning.

Breuksterkte
Na het insnoeren is de plastische vervorming niet uniform en neemt de spanning dienovereenkomstig af tot breuk. De breuksterkte (FS) kan worden berekend uit de belasting bij breuk gedeeld door het oorspronkelijke dwarsdoorsnedeoppervlak.

Treksterkte
De rekbaarheid van het monster wordt weergegeven als % verlenging of % vermindering van het oppervlak. % verlenging=[(L-L0)/L0]*100 en % reductie zijn=[(A0-A)/A]*100 waarbij A0 het oorspronkelijke dwarsdoorsnedeoppervlak van het monster is en A het dwarsdoorsnedeoppervlak bij breuk is.
De breukrek van het monster kan worden verkregen door een rechte lijn te tekenen, beginnend bij het breukpunt van het spannings-rekdiagram, evenwijdig aan de helling in de lineaire relatie. Het snijpunt van de parallelle lijn op de x-as geeft de breukrek aan van het geteste monster.

Treksterkte
Treksterkte (UT) kan worden beschouwd als het gebied onder het gehele spannings-rekdiagram dat het vermogen van het materiaal aangeeft om energie in het plastische gebied te absorberen. Met andere woorden, treksterkte is het vermogen van het materiaal om de externe uitgeoefende krachten te weerstaan ​​zonder breuk te ervaren. Technische toepassingen die een hoge treksterkte vereisen, zijn bijvoorbeeld tandwielen, kettingen en kraanhaken, enz.